Θα ξεκινήσω αυτό το studio report με την εξής υπόσχεση: δε χρησιμοποιήσω την υποτιμητική φράση "δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από μπάντες εξωτερικού" πουθενά. Θεωρώ χαζό να παίρνουμε δεδομένη την "Ψαροκώσταινα" και το status της ακόμα και σε πράγματα που αγαπάμε. Πάμε λοιπόν στο ψητό.

 

 

Οι Karma Violens δεν είναι νεούδια. Είναι μπάντα δουλεμένη και στο περίφημο σανίδι αλλά και στο studio(πρόβα-wise speaking). Ο μέσος όρος ηλικίας των μελών της τους επιτρέπει να έχουν ακούσματα απλωμένα σε μεγάλο εύρος κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται στη μουσική τους. Ένα όμορφο απόγευμα λοιπόν μαζευτήκαμε κάμποσοι νοματαίοι για να ρίξουμε τη σχετική "αυτιά" στο νέο υλικό των KV. 

Το album ξεκινάει τρομερά δυναμικά και τελειώνει το ίδιο καταστροφικά με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του, ενώ καθ’όλη τη διάρκεια προσπαθείς να καταλάβεις τι σε χτύπησε! Χωρίς να βάζω ταμπέλες θα κατατάξω τη μουσική τους στο γενικότερο extreme metal  με αρκετές μοντέρνες πινελιές. Πραγματικά ο πλουραλισμός και η ποικιλία βοηθούν στο μέγιστο βαθμό την ακρόαση ακόμα και στο απαίδευτο αφτί. Το οτι έχουμε δει τους Karma να ανοίγουν για Τhe Ocean, Fear Factory, The Black Dahlia Murder δεν είναι τυχαίο μιας και τα τραγούδια τους μπορούν και απευθύνονται σε μια τεράστια γκάμα αυτιών. Επιρροές απο τους προαναφερθείς αλλά και από τον core χώρο βρίσκονται διάχυτες σε όλη τη διάρκεια του Dormancy.
 
Μάλιστα η μπάντα φροντίζει να κάνει σαφείς αναφορές σε αγάπες της είτε μέσω τίτλων όπως το Death Is Symbolic, στου οποίου το intro ακούμε τον Chuck (ξέρεις ποιον Chuck) ή το Returning From Oslo, αλλά ακόμα και μουσικά στο εναρκτήριο death riff του D.I.S. ή στο black metal κόψιμο του ομότιτλου. Όλα περασμένα με πανέξυπνο τρόπο και χωρίς δόση γραφικότητας. Διάφορα καλούδια με τη μορφή effects καταφέρνουν να τραβήξουν το αφτί αλλά και να σηκώσουν το φρύδι, διαποτίζοντας το album και δίνοντας του ιδιαιτερότητα. Η μίξη του Daniel Castleman – Lambesis Studios (As I Lay Dying) έχει δώσει τον απαραίτητο όγκο και την "αναγκαία" καθαρότητα έτσι ώστε ο ήχος να ρέει και να " εκρύγνεται " πανέμορφα στο αφτί. Η παραγωγή είναι over the top, κρυστάλλινη και διαυγής!

 

 

 Εκτελεστικά οι KV είναι εκεί που πρέπει να είναι: σταθεροί σαν βράχοι. Τα drums έχουν τρομερές εναλλαγές(πάρα πολύ καλή δουλειά από τον Νίκο) χωρίς να φλυαρούν. Απλά αλλά ταυτόχρονα και σύνθετα, με σωστότατο και ποικίλο ρυθμό δίνουν αυτό που χρειάζεται. Τα φωνητικά είναι σκισμένα και brutal με φοβερή εκφραστικότητα, ενώ η δουλειά στα έγχορδα είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Το Dormancy είναι πάνω απ’όλα riffάτο και METAL. Ένας από τους πλέον πλήρεις δίσκους του 2010 κατά τη γνώμη μου. Ένα album που ρέει και μπορεί να γίνει το ίδιο αγαπητό από πιο κλασικούς metalheads μέχρι πιο μοντέρνους ακροατές. Τώρα αν το ελληνικό κοινό επιλέξει να συνεχίσει να αγνοεί τις εγχώριες μπάντες κακό δικό του. Δική μου γνώμη είναι πως η ακρόαση της εν λόγω προσπάθειας είναι τουλάχιστον απαραίτητη. Άκου το Αnima(l) και θα καταλάβεις. MOSH!

Report: Γιάννης Νάκος

Photos: Δημήτρης Χατζημωυσής