Αν και αρχικά το όνομα μπορεί να παραπέμπει σε κάτι “χαρωπό” ελλείψει καταλληλότερης λέξης, γιατί, τουλάχιστο εμένα, σε προσωπικό επίπεδο μιλώντας, μου έφερε περίεργους συνειρμούς, η αλήθεια είναι ότι τα τραγούδια με διέψευσαν κατηγορηματικά. Από την πρώτη μάλιστα ακρόαση, και ακολούθησαν πολλές. Είναι κάπως μελοδραματικοί,  και συνάμα πεσιμιστές. Είναι σκοτεινοί, βγάζοντας όμως έναν ερωτισμό μέσα από τη μελαγχολία των στίχων και της μουσικής τους. Αυτό το ρημάδι το feeling που είναι η αιώνια Μούσα για όλους αυτούς που δεν ησυχάζουν αν δεν γράψουν με λέξεις αυτά που τους καίνε σαν οξύ μέσα τους.
Με πολλές επιρροές από Sentenced, αλλά με έντονο, εντονότατο το προσωπικό στοιχείο, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει μεν, αλλά δε νομίζω ότι έχει κορεστεί κιόλας το είδος, και γιατί άλλωστε. Όσο υπάρχουν καλές δουλειές, και αυτή κατά τη γνώμη μου ανήκει σε αυτές, συνεχίζει να γεμίζει σελίδες η ιστορία αυτής της σκηνής.

Νικολέτα Σαράντου