Το πρÏŽτο πράγμα που μου Îκανε εντÏπωση σε αυτή τη κυκλοφορία είναι η προσεγμÎνη δουλειά ÏŒσον αφορά την ÏŒλη συσκευασία μιας που πρÏŒκειται για αυτοχρηματοδοτοÏμενο δίσκο. Το δεÏτερο πράγμα είναι το πολÏ Î¬σχημο και απλÏŒ εξÏŽφυλλο το οποίο σίγουρα δεν αντικατοπτρίζει αυτÏŒ που ακοÏμε στο album. ΠÎρα απÏŒ τις αισθητικής φÏσεως ανησυχίες λοιπÏŒν, ας πάμε στην μουσική των Nail η οποία είναι αρκετά ενδιαφÎρουσα και με λίγη ακÏŒμα προσπάθεια και δουλειά θα γίνει εξαιρετική. Η μπάντα κατάγεται απÏŒ τον Καναδά και αυτÏŒ εδÏŽ είναι το ντεμποÏτο album της χάρη στο οποίο ελπίζουν πως σÏντομα θα βρουν και κάποια δισκογραφική στÎγη. Τα μÎλη των Nail μÎχρι πρÏŒσφατα Îπαιζαν σε μια μπάντα με το ÏŒνομα Helix και αυτÏŒ το αναφÎρω επειδή ίσως κάποιοι μπορεί να τους ξÎρουν. Η μουσική που ακοÏμε στον δίσκο Îχει τις ρίζες της στο Progressive Rock / Metal αλλά τα πράγματα δεν είναι τÏŒσο απλοÏŠκά. Σε ÏŒλα τα κομμάτια ακοÏμε επιρροÎς απÏŒ μπάντες ÏŒπως οι Tool, Ozzy Osbourne (κυρίως στα κιθαριστικά μÎρη) και φυσικά απÏŒ τους Rush. Οι τυπικÎς επιρροÎς πάντως και αυτÎς που ακοÏμε περισσÏŒτερο στο δίσκο Îρχονται απÏŒ τους Dream Theater, Fates Warning κτλ. Οι Nail Îχουν καταφÎρει παράλληλα με την τεχνική να συνδυάζουν και τη μελωδία και μάλιστα αρκετά κομμάτια περιÎχουν πολλά πιασάρικα σημεία τα οποία κάνουν το άκουσμα πιο εÏκολο και ευχάριστο. ΑυτÏŒ που μου άρεσε είναι ÏŒτι η μπάντα δεν κουράζει παρÏŒλο που τα κομμάτια είναι μεγάλα σε διάρκεια και επίσης οι εναλλαγÎς των φωνητικÏŽν απÏŒ γυναικεία σε ανδρικά και το αντίστροφο κάνουν το κάθε κομμάτι να Îχει ποικιλία και να μην πνίγεται στην μονοτονία. ΜÎσα σε ÏŒλα αυτά να ποÏμε πως οι Nail Îχουν και Îνα μοντÎρνο αÎρα ο οποίος τους δίνει αυτοπεποίθηση και κουράγιο για να συνεχίσουν. ΠρÏŒκειται για μια ποÏ καλή αρχή η οποία αξίζει την υποστήριξη ÏŒσων ασχολοÏνται με τον Progressive ήχο. Προσωπικά θα χαρÏŽ να ακοÏσω και τα επÏŒμενα βήματα της μπάντας...
Βασίλης Μάζαρης
