ΠολλÎς φορÎς (αν ÏŒχι πάντα) ÏŒταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά ψάχνω να βρω καταφÏγιο στη μουσική. Σε πράγματα που αγάπησα και αγαπÏŽ αλλά και σε νÎες δουλειÎς οι οποίες θα είναι ικανÎς να μου προσφÎρουν αυτÏŒ το καταφÏγιο και να με κάνουν να νιÏŽσω καλÏτερα Îστω και για λίγο. Την περίοδο αυτή λοιπÏŒν, ομολογÏŽ πως δεν είμαι και στα καλÏτερά μου. Για καλή μου τÏχη ÏŒμως, Îπεσε στα χÎρια μου το ντεμποÏτο album των δικÏŽν μας Randomwalk και αμÎσως ήταν Îνα άγγιγμα στην ψυχή. Δεν είναι ποÏ συχνÏŒ για μÎνα κάτι να με αγγίξει απÏŒ την πρÏŽτη ακρÏŒαση αλλά πάντα υπάρχουν και οι εξαιρÎσεις. Οι Randomwalk λοιπÏŒν, είναι μια απÏŒ αυτÎς τις εξαιρÎσεις και το Redemption είναι το καταφÏγιο που Îψαχνα. Αρχικά να ποÏμε πως αυτή η δουλειά δεν θυμίζει σε τίποτα ντεμποÏτο album. Τα πάντα είναι άκρως επαγγελματικά, απÏŒ την παραγωγή μÎχρι την παραμικρή λεπτομÎρεια στις συνθÎσεις και αυτÏŒ είναι κάτι αρκετά ευχάριστο αφοÏ φαίνεται πως τελικά η Ελληνική τα παίρνει σιγά σιγά απάνω της χάρη σε τÎτοιες δουλειÎς. Η μουσική των Randomwalk είναι αρκετά πολυδιάστατη και φανερÏŽνει ανοιχτÏŒμυαλη μπάντα η οποία δεν φοβάται να πειραματιστεί και να ανοιχτεί σε νÎα πράγματα. Αν Îπρεπε να περιγράψω με λίγα λÏŒγια αυτÏŒ που άκουσα στο Redemption, θα ήταν ΑτμοσφαιρικÏŒ Death Metal με αρκετά Συμφωνικά στοιχεία και κάποια Gothic περάσματα. ΑπÏŒ εκεί και πÎρα ÏŒμως, τα πράγματα δεν είναι τÏŒσο απλά αφοÏ η μπάντα δεν μÎνει κλειστή στις επιρροÎς της και μας προσφÎρει κάτι που ναι μεν μπορεί κάποιες φορÎς να μας θυμίζει κάτι άλλο, αλλά Îχει βρει ήδη την ταυτÏŒτητά του. Προσωπικά υπήρχαν στιγμÎς στο δίσκο οι οποίες μου θÏμισαν τους πρÏŽιμους Sentenced αλλά και τους Crematory και αυτÏŒ μου άρεσε ιδιαίτερα. Οι συνθÎσεις είναι μελωδικÎς και αρκετά πιασάρικες (ιδιαίτερα το Faces Down) και μποροÏν να απορροφήσουν τον ακροατή και να τον αναγκάσουν κατά κάποιο τρÏŒπο να ταξιδÎψει στον σκοτεινÏŒ αλλά και ευχάριστο κÏŒσμο των Randomwalk. Τα κομμάτια είναι βασισμÎνα στα ρυθμικά riffs αλλά μεγάλο ρÏŒλο παίζουν και τα πλήκτρα τα οποία ÏŒμως δεν υπερβάλλουν ÏŽστε να γίνουν κουραστικά. Αξίζει να ποÏμε πως πολλά κομμάτια κρÏβουν μια θεατρικÏŒτητα την οποία προσωπικά συναντÏŽ πολÏ σπάνια σε Ελληνική μπάντα και αυτÏŒ είναι ακÏŒμα Îνα θετικÏŒτατο στοιχείο. ΤÎλος, θα ήθελα να σταθÏŽ λίγο στα φωνητικά του Jean Baptiste μιας που αυτά είναι εν μÎρει υπεÏθυνα για την ÏŒλη ατμÏŒσφαιρα και θεατρικÏŒτητα που Îχουν τα κομμάτια, ενÏŽ η φωνή του μας δίνει την εντÏπωση πως η μπάντα Îχει παραπάνω απÏŒ Îναν τραγουδιστή. Για μÎνα είναι πολÏ σημαντικÏŒ τα φωνητικά να μποροÏν να προσαρμοστοÏν απÏŒλυτα ανάλογα με τις ανάγκες του κομματιοÏ και ο Jean τα καταφÎρνει περίφημα! Είτε πρÏŒκειται για brutal, είτε για καθαρά, το αποτÎλεσμα είναι εξίσου αξιÏŒλογο και προσωπικά θα ήθελα να εκφράσω τα συγχαρητήρια μου για αυτÏŒ. Δεν Îχω κάτι άλλο να πω. Το γεγονÏŒς πως το Redemption με Îκανε να νιÏŽσω καλά και με απορρÏŒφησε, λÎει πολλά σε μÎνα. ΚαλÏŒ θα ήταν να ακοÏσετε και εσείς το δίσκο και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Προς το παρÏŒν πάντως, δείτε το video του Faces Down για να πάρετε μια ιδÎα.. Και εις ανÏŽτερα!
Βασίλης Μάζαρης































