MARKONEE - The Spirit of Radio

Οι Markonee σχηματίστηκαν στη Μπολόνια το 1999 και πήραν το όνομά τους από τον Γουλιέλμο Μαρκόνι, τον εφευρέτη του ασυρμάτου. Κινούνται στον χώρο του μελωδικού hard rock με έντονες AOR καταβολές, και το ντεμπούτο τους, The Spirit of Radio, αποτελεί έναν ειλικρινή φόρο τιμής στη χρυσή εποχή του είδους. Τα φωνητικά αναλαμβάνει ο Emiliano Gurioli, ενώ ο κιθαρίστας και πληκτράς Stefano Peresson είναι ο βασικός συνθέτης και ο άνθρωπος που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον συνολικό μουσικό προσανατολισμό του σχήματος.

Η παραγωγή είναι καθαρή, φωτεινή και προσεγμένη, χωρίς όμως να καταλήγει άψυχη ή υπερβολικά αποστειρωμένη. Οι κιθάρες, τα πλήκτρα και οι φωνητικές αρμονίες διαθέτουν τον απαραίτητο χώρο ώστε να αναδειχθούν, δημιουργώντας εκείνη τη στιλπνή, ανοιχτή αίσθηση που χαρακτήριζε πολλές αμερικανικές AOR παραγωγές των ’80s. Ο Peresson εναλλάσσει με άνεση μελωδικά ρυθμικά μέρη, καθαρά hard-rocking riffs και καλοδουλεμένα lead περάσματα, δίνοντας προτεραιότητα στη μελωδία και στο συναίσθημα αντί για την επίδειξη τεχνικής. Τα πλήκτρα δεν χρησιμοποιούνται απλώς ως διακοσμητικό υπόστρωμα, αλλά έχουν ουσιαστικό ρόλο στις ενορχηστρώσεις, προσθέτοντας όγκο, ατμόσφαιρα και εκείνη τη χαρακτηριστική «ραδιοφωνική» λάμψη που απαιτεί το ύφος.

Το σημαντικότερο προσόν του δίσκου είναι η ισορροπία του. Η μπάντα βάζει τη μελωδία στο επίκεντρο, χωρίς όμως να την αφήνει να γίνει γλυκερή ή ελαφριά. Κάτω από τα άμεσα ρεφρέν και τις αρμονίες υπάρχει αρκετή κιθαριστική αιχμή, ρυθμική δύναμη και κινητικότητα στις συνθέσεις, ώστε το αποτέλεσμα να παραμένει hard rock και να μη μετατρέπεται σε υπερβολικά στιλβωμένο AOR. Τα τύμπανα δίνουν στα κομμάτια σταθερότητα και ώθηση, ενώ το μπάσο συμβάλλει αποφασιστικά στο βάρος του ήχου, κρατώντας τις συνθέσεις γειωμένες ακόμη και στα πιο εμπορικά ή μελωδικά τους σημεία.

Ο Emiliano Gurioli αποδεικνύεται πολύ ταιριαστή επιλογή για το υλικό. Τραγουδά με καθαρότητα και πεποίθηση, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολική θεατρικότητα. Η φωνή του διαθέτει την ομαλότητα που χρειάζεται το AOR, αλλά και αρκετή αμεσότητα ώστε να μη χάνεται το rock στοιχείο. Μπορεί να υπηρετήσει τις πιο συναισθηματικές μελωδίες χωρίς να τις κάνει υπερβολικές ή μελό, ενώ οι πολυφωνίες και τα δεύτερα φωνητικά ενισχύουν τη χορωδιακή, «μεγάλη» αίσθηση των ρεφρέν. Υπάρχει σε αρκετές στιγμές εκείνη η γνώριμη αίσθηση μουσικής φτιαγμένης για ανοιχτό δρόμο, νυχτερινή οδήγηση και δυνατή ακρόαση από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου.

Οι επιρροές είναι εμφανείς, αλλά ενσωματώνονται με γούστο. Η παραγωγική λάμψη και η μελωδική φινέτσα παραπέμπουν συχνά στους Toto, ενώ η ικανότητα για ανεβαστικά, άμεσα hooks φέρνει στον νου Survivor. Η μουσική επάρκεια και η κιθαριστική κομψότητα έχουν κάτι από Mr. Big, ενώ η πιο προσιτή, μεγαλόπρεπη πλευρά του hard rock θυμίζει σε σημεία Rainbow. Παράλληλα, το άλμπουμ αγγίζει την αμερικανική, ραδιοφωνική πλευρά των Kansas και Bon Jovi, με περιστασιακές αναφορές στη μελωδική σκληράδα των Guns N’ Roses και στις πιο ατμοσφαιρικές, απλωμένες στιγμές των Pink Floyd.

Παρόλα αυτά, οι Markonee δεν ακούγονται σαν ένα απλό άθροισμα επιρροών. Οι αναφορές είναι ευδιάκριτες επειδή η μπάντα δεν κρύβει την αγάπη της για το κλασικό melodic hard rock, όμως κάτω από αυτή τη νοσταλγία υπάρχει μια δική τους φωνή. Οι συνθέσεις έχουν ενέργεια, συνέπεια και αληθινή αφοσίωση στο ύφος, χωρίς να δίνουν την εντύπωση μιας άσκησης αναπαράστασης του παρελθόντος.

Το concept συνδέεται άμεσα με το όνομα του συγκροτήματος. Το ραδιόφωνο δεν λειτουργεί απλώς ως αισθητική λεπτομέρεια, αλλά ως βασικός άξονας της ατμόσφαιρας και της εικόνας του δίσκου. Το εισαγωγικό  “Radio Time Warp” στο μέσο του δίσκου, εισάγει μια ιδέα μετάδοσης, μνήμης και ιστορικής συνέχειας πριν συνεχίσει το κύριο μέρος του άλμπουμ. Το έργο είναι εμπνευσμένο από τη ζωή και την κληρονομιά του Γουλιέλμο Μαρκόνι, στοιχείο που του δίνει ευρύτερη ταυτότητα από εκείνη ενός συνηθισμένου ντεμπούτου melodic hard-rock συγκροτήματος. Η αρχική σύλληψη φαίνεται πως ήταν ακόμη πιο εκτεταμένη, προτού πάρει την τελική της μορφή ως ολοκληρωμένος δίσκος.

Το εξώφυλλο υπηρετεί άψογα αυτή την ιδέα. Η σέπια απεικόνιση των πρώτων χειριστών ασυρμάτου, πλαισιωμένη από την κορδέλα με την ένδειξη “1901–2005”, παραπέμπει στις απαρχές της ραδιοφωνικής επικοινωνίας και προετοιμάζει ιδανικά τον ακροατή για όσα θα ακολουθήσουν. Αντικατοπτρίζει και τη μουσική του δίσκου: ένα έργο με vintage πνεύμα, βασισμένο στη γλώσσα του ’80s melodic rock, αλλά φτιαγμένο με φροντίδα, μεράκι και αληθινή πεποίθηση.

Το The Spirit of Radio είναι ένα σίγουρο και καλοδουλεμένο ντεμπούτο: μελωδικό χωρίς να γίνεται άνευρο, προσεγμένο χωρίς να χάνει τον rock παλμό του και νοσταλγικό χωρίς να εγκλωβίζεται στη νοσταλγία του. Οι Markonee φαίνεται να κατανοούν πολύ καλά τι έκανε το κλασικό AOR και melodic hard rock τόσο αποτελεσματικό: δυνατά ρεφρέν, αξιομνημόνευτες κιθαριστικές γραμμές, πλούσιες ενορχηστρώσεις και την αίσθηση μιας μουσικής που θέλει να σε παρασύρει. Αν το προσπεράσατε όταν κυκλοφόρησε το 2006, αξίζει να συντονιστείτε μαζί του τώρα.