ANTHRAX - Cursum Perficio

Μέσα σε όλα αυτά τα πολλά χρόνια που το Anthrax ο θησαυρός μιλούσε ουσιαστικά για μικρούς σημαντικούς θησαυρούς, όπως τα ‘’Spreading the Disease’’, ‘’Among The Living’’ κ.α. τώρα έρχονται οι Anthrax με το 12ο άλμπουμ τους να δείξουν όχι μόνο ότι υπάρχουν αλλά και το ότι το έχουν ακόμα. ‘’Cursum Perficio’’ είναι ο τίτλος του και αν και σε παραπέμπει σε τέλος πορείας, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ορατό στον ορίζοντα. Εκτός αν κρύβουν κάτι. To ‘’Cursum Perficio’’ κυκλοφορεί μέσω της Nuclear Blast Records.

Ο Scot Ian στην κιθάρα, ο Frank Bello στο μπάσο, ο Charlie Benante στα τύμπανα μια ζωή εκεί, ο τραγουδιστής Frank Beladonna στο μεγαλύτερο μέλος και ο νέος, από το 2013 Jonathan Donais (Shadows Fall) που στα live δίνει τον καλύτερο εαυτό του στην κιθάρα, είναι και εδώ η Anthrax family.

Μελωδικά, με μια κάπως στοιχειωμένη μελωδία, στοιχειωμένη όσο αναφορά το Persistence καθώς υπάρχει μια σαφή ιδεολογική και μουσική σύνδεση "Persistence of Memory" για να ακολουθήσει το "The Long Goodbye". Σε πιο κλασικά heavymetalικά μονοπάτια εδώ και καιρό οι Νεουρκέζοι κρατώντας κιθαριστικά και φωνητικά vibes που είναι δικά τους. Για να έρθει η σειρά με μια πιο τσαμπουκαλεμένη Anthraxική δύναμη με το ‘’It’s For The Kids’’, που μας το γνώρισαν και πρώτο πρώτο. Το "Everybody's Got A Plan" ένα κομμάτι με ιδιαίτερο κέφι αλλά και πιασάρικη μελωδία και το "The Edge of Perfection" αλλάζει κάπως το τέμπο, αλλά παραμένει ένα κλασικό Anthrax κομμάτι. Το "Infectious" δίνει μια Rockallica αίσθηση χωρίς να κερδίζει τις εντυπώσεις. Το πιο πάνκικο "NYC 93" σε πάει συνειρμικά στην Ν. Υόρκη παλαιών πιο βίαιων εποχών. Ενώ το ομώνυμο ‘’Cursum Perficio’’ είναι ένα ακόμα κομμάτι που άνετα θα έμπαινε στο "Persistence of Memory", τα ‘’T.O.M.P.’’ και "Watch It Go" είναι τα πιο crossover thrash κομμάτια εδώ που θυμίζουν έντονα τα παλιά. Το ‘’My Victory’’ δεν είναι το φινάλε που θα ήθελα εδώ, χωρίς να λέω ότι δεν είναι καλό κομμάτι, απλά αν και καλπάζει σαν ρυθμός δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο.

Εδώ στο ‘’Cursum Perficio’’ οι αλλαγές ρυθμού και μουσικού στυλ λειτουργούν θετικά ή αρνητικά, ανάλογα πως θα το δει – ακούσει ο κάθε ακροατής. Αν ψάχνει κλασικές 80s Anthrax μουσικές νόρμες μπορεί ο δίσκος να μην τον ικανοποιήσουν. Αν θέλει να ακούσει τους Anthrax του σήμερα, που θέλουν να γράψουν κομμάτια που να ικανοποιούν πρώτα τα δικά τους αυτιά και να έχουν αυτές τις μουσικές εναλλαγές τότε ακούει και κυρίως γουστάρει αυτό που ακούει, πεθυμώντας ίσως έντονα τα παλιά.