Raven - The Pack Is Back

Χθες, σε μια τσάρκα στα δισκάδικα με έναν φίλο, τον είδα που αγόρασε το εν λόγω δίσκο. Του είπα: «Μην! Είναι ποζερόδισκος…». Αλλά τι τα θες; Όντας ποζεράς το πήρε! Καλά, τον έχω κι εγώ τον δίσκο… ξέρετε, για τη συλλογή! Για να υπάρχει!

Εδώ, λοιπόν, οι RAVEN κρέμασαν τον αθλητικό μεταλλικό εξοπλισμό τους —όπως φαίνεται και στο οπισθόφυλλο—, άφησαν για λίγο στην άκρη το athletic rock και είπαν να αρχίσουν να κουνούν το κωλαράκι σεξουλιάρικα, με μια κιθάρα μπροστά, μπας και γίνουν εμπορικοί. Και όχι απλώς εμπορικοί… πολύ εμπορικοί!

Το The Pack Is Back του 1986 είναι το άλμπουμ όπου οι RAVEN αποφάσισαν να δοκιμάσουν ένα πολύ πιο γυαλισμένο, ραδιοφωνικό και FM-friendly πρόσωπο, αφήνοντας αρκετά πίσω εκείνη τη μανιασμένη, αλλοπρόσαλλη ενέργεια των Wiped Out και All for One. Η Atlantic ήθελε προφανώς κάτι πιο προσιτό στο ευρύτερο κοινό και η μπάντα μπήκε στο Bearsville Studios της Νέας Υόρκης με τον Eddie Kramer στην παραγωγή — ναι, τον Eddie Kramer των KISS, Hendrix, Zeppelin κ.λπ. Μόνο που εδώ ο άνθρωπος βρέθηκε να πρέπει να κάνει τους RAVEN… σχεδόν άλλη μπάντα!

Αν μιλούσαμε για δαιμονισμό, θα έλεγα ότι ο δίσκος αυτός κυριεύτηκε από το Εμπορικό Πνεύμα των DEF LEPPARD. Μεγάλα ρεφρέν, γυαλισμένη παραγωγή, synths, πιο «εύκολες» μελωδίες και γενικά μια διάθεση που φωνάζει «πάμε να το παίξουμε στο ραδιόφωνο». Μόνο που με RAVEN στο λογότυπο ήταν κάπως προδιαγεγραμμένο ότι αυτή η συνταγή θα είχε… παρενέργειες.

Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και το “Gimme Some Lovin’”, διασκευή του κλασικού κομματιού των Spencer Davis Group, ενώ σε κομμάτια όπως το “Hyperactive” και το “Don’t Let It Die” κάνουν την εμφάνισή τους μέχρι και πνευστά! Ναι, καλά διαβάσατε: πνευστά στους RAVEN! Εκεί πλέον λες «κάτσε ρε παιδιά, ποιος σας πήρε στο τηλέφωνο και σας είπε ότι αυτό είναι καλή ιδέα;».

Και όμως, το αστείο είναι ότι ο δίσκος δεν είναι κακός σαν άκουσμα. Αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Έχει τις μελωδίες του, έχει πιασάρικα ρεφρέν, έχει ωραίες στιγμές και, αν κάποιος γουστάρει AORίζουσες μελωδίες, πιο εμπορικό hard rock και γενικότερα το 80s poser κλίμα, μπορεί μια χαρά να περάσει καλά μαζί του. Το “The Pack Is Back” είναι μάλιστα ένα αρκετά πιασάρικο κομμάτι και το “Youngblood” έχει εκείνη την παλιά RAVEN σπίθα που δείχνει τι θα μπορούσε να είχε γίνει το άλμπουμ αν δεν το είχαν λούσει με τόσο… γυαλιστικό. Ο ίδιος ο John Gallagher έχει πει χρόνια αργότερα ότι ορισμένα τραγούδια του δίσκου, όπως τα “Youngblood” και “The Pack Is Back”, λειτουργούσαν πολύ καλά ζωντανά.

Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: δεν ακούς τους RAVEN που περιμένεις να ακούσεις όταν βάζεις RAVEN στο πικάπ. Ακούς μια μπάντα που προσπαθεί να χωρέσει στο εμπορικό κλίμα του 1986 και τελικά μοιάζει λίγο σαν να φόρεσε κοστούμι δύο νούμερα μικρότερο.

Αλήθεια, τι σκέφτονταν;

Τεσπά… καλός δίσκος σαν άκουσμα, ειδικά αν σου αρέσουν AOR μελωδίες, poser καταστάσεις και γενικότερα το πιο γυαλισμένο 80s hard rock. Κακός δίσκος αν γουστάρεις RAVEN.

Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία του The Pack Is Back:καλός δίσκος για να τον ακούσεις — περίεργος δίσκος για να τον ακούσεις ως RAVEN.